Mijn reis… Jouw reis? – Leony Vandebelt

Mijn reis… Jouw reis?

Het was een typisch Nederlandse herfstavond in 2013 toen ik zat te werken aan mijn project ‘Soul Inspired Business’. Digitale marketing voor ondernemers die prachtige gaves en talenten hebben maar het zelf niet goed lukte om daar de huur van te betalen.

Noah was een jaar of 2 en lag lekker boven te slapen. Ik communiceerde met hem al telepathisch voor hij geboren werd. Maar dat was niet iets waar ik heel open over was. Wel met mijn echte vrienden, die hadden vergelijkbare ervaringen en ideeën als ik.

Maar ik had nog twee aparte Facebook accounts in die tijd. Eentje voor echte vrienden en ‘like minded’ mensen waar ik echt mezelf kon zijn, en eentje voor dans-vrienden en andere mensen waar ik meer oppervlakkig leek.

De kinderen op mijn schouder

Opeens voelde ik een groep kinderen op mijn schouder. Energetisch past dat zo’n hele groep 😉

En zij begonnen te vertellen.

En ik begon alles op te schrijven.

“Here’s what we, the children, want parents to know” – ik schreef alleen nog in het engels in die tijd.

Het werd mijn allereerste e-book: 8 things your intuitive child wants you to know.

(Ha, ik dacht dat die kwijt was maar ik vond hem net terug in mijn Dropbox, ik zal het linkje delen onder dit bericht, mocht je het leuk vinden om te lezen)

Maar goed, ik werkte helemaal niet met kinderen. Dat wilde ik ook niet. Ik had tegen die tijd al van veel verschillende mensen gehoord: “Als je ooit een boek gaat schrijven over kinderen wil ik het lezen” als ze mij met Noah zagen. Maar dat was ik niet van plan.

En ik wilde al helemaaaaaaal niet vertellen dat ik telepathisch communiceerde met kinderen.

Mijn eerste mini boek

En toen had ik opeens een mini boekje over kinderen… Ik had ook nog volop perfectionistische aspectjes en aspectjes die dachten dat ze altijd alles fout deden en doodgingen als ze zichtbaar waren of iets niet goed deden enzo. Oja, en dat ik gek was eigenlijk. Dat was ook een grote angst van een aspectje.

Ik grap wel eens dat de enige reden dat ik zo goed ben geworden in mijn werk is omdat ik alle aspectjes zelf ken. Omdat ik de meest hardleerse en eigenwijze human ben die elke mogelijk omweg en afleiding gevolgd heeft en elke disfunctioneel patroontje wat je maar kunt verzinnen ongeveer zelf ook had.

Maar ondanks dat ik mezelf nog zo lekker in de weg kon zitten met mijn twijfels, werd uiteindelijk Free Happy Children geboren.

Alleen in het engels nog in het begin. Ik mocht gaan schrijven voor Mind Body Green, een grote website in Amerika. Een van mijn artikelen daar (How to raise your child without telling and punishing) werd meer dan 68.000x gedeeld.

Uit de kast komen

Na een jaar vond ik dat het tijd was om ‘uit de kast’ te komen. Ik boekte een lezing voor mezelf op een of andere spirituele beurs in Assen. Dat was een flinke schop onder mn eigen kont want ik was persoonlijk liever onder mn dekbed gekropen met chocola. Maar ik voelde ook wel ergens dat het tijd was…

Dat was de betreffende lezing waarbij ik de hele heenweg allerlei fantasieën door mijn hoofd zag gaan over met de auto in het water rijden… allemaal prachtige excuses om er niet heen te gaan.

Een stuk of 40 mensen zaten in een vrij zakelijk zaaltje. Met neon-licht en een zoemende koelkast op de achtergrond. Zo’n omgeving die in ieder geval niet echt helpt.

Ik had niet heel veel voorbereid, ik wilde vooral een keer mijn mond open doen voor vreemde mensen. En dan niet mijn comfortabele maskers waar ik mee rond liep, maar een iets… echtere?… diepere?… versie van mezelf zijn.

De kinderen die mijn eerste e-bookje gedicteerd hadden waren er op mijn schouder. Noah was er energetisch. Ze waren allemaal dol enthousiast en blij. En ik vond dat een beetje irritant want zo fijn was het niet voor mij haha…

Maar al snel kwam ik erachter dat ik niet doodging. Dat de mensen in de zaal mij niet gingen uitschelden of op een brandstapel gooien… Dat de mama’s en papa’s aandachtig zaten te luisteren… 

We deden een meditatie om zelf intuïtief contact te maken met je kind. Ik ben dol op meditaties en visualisaties. Ik denk dat dat een van mijn grootste krachten is, om mensen iets te kunnen laten voelen. Of bewust te laten worden van iets wat er altijd al was maar ze zelf nog niet doorhadden.

Bij live events ben ik vooral dol op meditaties omdat mijn eigen zenuwen dan eindelijk tot rust komen. Dus als je ooit live aanwezig bent geweest, en ik herken sommige namen van jullie nog in de emails, en je denkt dat die mediaties voor jullie waren… ze waren ook heel erg voor mezelf hahaha.

Toen ik mijn ogen opendeed zag ik dat bijna iedereen tranen in zn ogen had. Wow. Ik was oprecht verbaasd… Sommigen durfden wat te vertellen over hun ervaringen. Het was niet alleen de diepe, liefdevolle connectie die ze met hun kind hadden gevoeld, maar het gevoel eindelijk gezien te worden.

Mama’s die hun hele leven voelden dat het anders kon. Het soms niet onder woorden konden brengen maar dat heel sterk voelden. Die zich daar zo ontzettend alleen in hadden gevoeld. Onbegrepen, raar… aan zichzelf getwijfeld hadden… en opeens deelde ik mijn verhaal daar en waren ze niet meer alleen.

DAT, raakte mij enorm. Ik ken dat gevoel namelijk heel erg goed. Van voelen dat je alleen bent zelfs als je onder de mensen bent, van niet begrepen worden, en anders zijn. Ik ging in 2007 naar mijn eerste Lightworker seminar van Steve Rother – daar kwam ik er voor het eerst achter dat er veel meer mensen zijn ‘zoals ik’. Das pas 11 jaar geleden dat ik me niet meer ‘alleen’ voel op de wereld.

Niet dat ik geen sociaal leven en lieve vrienden had, of flink de beest uitgehangen heb als student haha 🙂 Maar een klein, zacht fluisterend stukje op de achtergrond, had altijd een soort gevoel van heimwee.

Niet alle ouders zijn stom en dom

Tot die lezing deed ik mijn werk vooral voor de kinderen. In alle eerlijkheid vond ik ouders ook maar stom. En ja, als je dat verhaal met aspectjes een beetje snapt: dat was inderdaad een dikke projectie van dat ik mijn eigen ouders vooral heel stom vond 😉

Pas op dat moment zag ik de real beauty van de mama’s en papa’s die ik tegenkwam. Van de connectie tussen alle ouders en hun kinderen. Het was niet meer ‘red de prachtige kinderen van de domme ouders die er geen verstand van hebben’

En dat stukje was niet aardig of mooi, maar zo voelde dat het eerste jaar op de achtergrond wel een beetje, als ik gewoon super eerlijk ben. En dat zei niks over ouders in het algemeen en alles over mijn eigen gevoelens als kind 🙂

In a way is mijn werk met Free Happy Children ook heel erg helend geweest voor mezelf 🙂

Opeens ging alles heel snel

Mijn werk werd veel authentieker en ik begon er ook echt, echt van te genieten. Van alle mooie mensen waar ik mee mocht werken. Kinderen én hun ouders.

Doordat ik me minder ging verstoppen en mijn stem hier en daar (met nog steeds veel angst en zenuwen) gewoon liet horen kwam het ook helemaal los.

Ik ging veel 1 op 1 sessies doen. Met mama’s, en soms ook papa’s uit Finland, Spanje, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Amerika… Ik werd gevraagd voor interviews en voor ‘expert panels’ over parenting.

Mijn artikelen werden vertaald in het Japans, en uiteindelijk ook in het Indonesisch, Duits en Grieks. Ik mocht schrijven voor de grootste parenting website in India.

Meanwhile in Nederland…

En ondertussen begon ik ook wat in het Nederlands te doen. Mijn Nederlandse artikelen werden tot mijn aspectjes verbazing ontzettend goed ontvangen. Ik schreef een tijdje voor Nieuwetijdskind. Vrijwel elke week als er een artikel van mij online kwam was dat het best gelezen artikel die week.

(Mijn eerste serie ging over ‘Opvoeden zonder Schreeuwen & Straffen’ – daar heb ik later een ebook van gemaakt. Ik deel dat linkje ook onder dit artikel mocht je het leuk vinden om die nog te lezen of te downloaden)

Ik werd uitgenodigd om een workshop te geven in Amsterdam. Het was nu 2015. Sommigen van jullie herken ik ook nog van daar. Binnen twee weken was het uitverkocht. Slik… moest ik het nog echt gaan doen ook 🙂 En niet een praatje van een uurtje maar een hele middag in een uitverkochte zaal.

Ik deed het werk al wat langer ondertussen maar de zenuwen waren nog altijd even groot. Zelfs nu, present time, vind ik het bijvoorbeeld nog een heel klein beetje spannend als ik een email verstuur aan een paar duizend ouders.

Samen met de kindjes op mijn schouder, met Noah en mezelf begon ik in te voelen in de groep die ging komen en waar we het over zouden gaan hebben. Ik had een globaal idee dat ik iets met energy-tools wilde doen, ik moest ook van te voren een aanmeld-pagina schrijven natuurlijk.. maar de echte invulling kwam pas later.

En daar ontstond de eerste versie van wat nu de Balans cursus is. Ondertussen is hij 3x geüpdate en gegroeid 🙂 Er zijn hele modules bijgekomen over aspectjes, energy feeden – het ‘iets meer advanced’ zelfinzicht en energy werk zeg maar. Maar het idee om tools te verzamelen om je energieveld in balans te brengen hadden de kindjes en ik bedacht voor die workshop. De originele live opnames zitten nog steeds als extra video’s in de cursus.

(Ik vond een korte clip terug uit die workshop waarin ik vertel hoe ik Noah ontmoette – 3 jaar voordat hij geboren zou worden. Als je het leuk vind kun je het hier zien: Hoe ik Noah ontmoette – 2.30min)

Noah en de andere kinderen hadden me al heel vaak laten zien gewoon in dagelijkse gebeurtenissen, dat wat ouders onbewust uitstralen en hoe ouders onbewust met hun kind omgaan, een zo veel grotere rol speelt dan we vaak door hebben. En ik mistte dat onderwerp nog een beetje in al het andere fantastische materiaal wat er al over kinderen geschreven was en wat ik online vond.

Ik had jaren voor Free Happy Children al een tijdje een eigen praktijk gehad in energie therpaie en gaf daar toen op kleinere schaal ook al cursussen over. Dus het is ook wel een beetje mijn onderwerp. En mijn manier om naar de wereld te kijken… Dus dat zouden we gaan doe in de workshop.

Ik was super zenuwachtig, maar na een paar meditaties en energie oefeningen ging het in ieder geval met mij een stuk beter haha.

Uiteindelijk hoorde ik in de pauze, na afloop en via de email later die week van meer dan de helft van de deelnemers hoe ze het gevonden hadden. En alle reacties waren super positief. Zelf vond ik het een 6 of een kleine 7… maar niemand is ooit zo kritisch als jezelf 🙂

Het hielp in ieder geval wel in steeds meer vertrouwen krijgen in mijn werk. Duaal werken in twee talen werd nu ook lastig dus ik ging alleen nog maar in het Nederlands schrijven.

Telepathisch communiceren is natuurlijk

Omdat ik steeds ietsje meer durfde te vertellen over het telepathisch communiceren gingen steeds meer ouders daar naar vragen. Ik geloof oprecht, dat iedereen dat kan. Voor mij is het een natuurlijk onderdeel van mens zijn.

Alleen we leven hier veel in ons hoofd, in een energieveld dat uit balans is en aspectjes die overal overheen schreeuwen. Dus je moet even weten ‘waar’ je ongeveer je aandacht op moet richten en hoe, zo dicht mogelijk bij jezelf zijn en je energie rustig maken. En dan is het alleen nog een kwestie van oefenen en vertrouwen krijgen.

Dat klinkt ietsje simpeler dan het in de praktijk is, want dat dicht bij jezelf komen en leren die hele subtiele dingen op te pikken is vaak wel een beetje wennen. Na jarenlang naar je eigen geratel in je hoofd geluisterd te hebben 😉 En onverwerkte gevoelens kunnen behoorlijk in de weg zitten. Zelfs als je niet wist dat je die had. Maar in de basis is het niet meer ingewikkeld dan dat.

Ik zag ook dat heel veel mama’s in mijn werk eigenlijk al een hele sterke en intuïtieve connectie hadden met hun kind. Alleen dan hadden ze soms een ‘onderbuik gevoel’, of ‘zo maar een idee voor hun kind’ – en niet bewust door dat ze die boodschap van hun kind opgepikt hadden.

Ik zie dat heel mooi bij Noah mijn zoontje en zijn vader. Toen hij een stuk jonger was zag hij een keer een kindje op een fiets. Telepathisch vertelde hij tegen mij hoe fantastisch hem dat leek en dat hij graag een fietsje wilde. Een paar dagen later appte zijn vader: “He, ik zat te denken… zullen we voor Noah een fiets halen?”

Noah had dezelfde boodschap ook naar zijn vader gestuurd, en die had het ook opgepikt. Alleen dan in de vorm van ‘opeens een idee hebben’.

Zo kreeg ik gister een mailtje van een super lieve mama met een super lief zoontje waar ik ooit een sessie meegedaan heb. Dat ze het gevoel had dat haar zoontje een huisdier nodig had. En ze daarom een poes in huis hadden genomen. Ze vertelde dat haar zoontje een paar dagen later zei dat hij zo blij was en dat het zijn droom was om een poes te hebben 🙂 Goed aangekomen die boodschap dus.

Daarvoor ben ik de cursus Telepathisch Communiceren gaan ontwikkelen. Zodat ouders die het gevoel hebben dat er meer is, en die dat soort signalen nog duidelijker willen kunnen oppikken dat zelf konden leren.

De eerste ronde van die cursus deden we met een groepje van 50 moeders. Super tof was dat. Het is nog steeds een beetje mijn lievelingscursus 🙂

Het voelde voor mij altijd een beetje alsof ik een ‘vertaler’ was. Tussen kinderen en ouders. En het is altijd mijn hoop geweest, en nog steeds, dat we weer dichter bij onszelf gaan leven en dat mijn werk volledig overbodig zou worden 🙂

Ondertussen groeide ik zelf ook verder

Ondertussen ben ik zelf ook enorm gegroeid in mijn leven. De afgelopen jaren waren een super intense reis. Het is lastig om uit te leggen. Maar ik ga een poging doen 🙂

Ik heb er nooit echt iets over geschreven in mijn kinderen werk. Omdat ik een hekel heb aan zweverig en (zweverige versies van) ‘spiritualiteit’ enzo. Maar misschien vond ik het ook wel gewoon nog te eng haha en gebruikte ik dat als veilig excuus. Je aspectjes kunnen je zo lekker voor de gek houden soms vaak.

Ik geloof, of meer nog eigenlijk: ik ervaar dat er steeds meer mensen aan het ‘wakker worden’ zijn. Ik zie het een beetje als de film de Matrix. Mensen zijn in een soort slaaptoestand in een werkelijkheid aan het leven… en opeens heb je het gevoel dat er meer is… dat dit niet alles kan zijn… dat er meer is dan wat we zien… 

Wakker worden of doodgaan

Dat is de eerste fase van wakker worden. Pre-awakening: Er is meer.
Ik had dat in een vrij heftige uitvoering toen ik dood aan het gaan was als 17e jarige. Ik was dakloos, ging niet naar school, geen contact met mijn ouders, was super ‘messed-up’ van jarenlang misbruik in mijn kindertijd zowel sexueel door de oppas als door mijn moeder… en ik was moe. En op…

Het was winter, het vroor en het sneeuwde. Ik lag ondervoed en uitgeput een poging te doen om te slapen op straat en ik merkte dat ik weg begon te zakken.

Opeens werd het heel erg warm en heel erg licht. In mijn halve staat van bewustzijn vond ik het niet eens raar maar vooral heel erg aangenaam. De realisatie drong heel langzaam binnen: Ik was aan het doodgaan.

Het was helemaal niet een eng idee. Heel fijn juist. Zo licht en warm en zacht. Een opluchting eigenlijk.

Toen hoorde ik de stem van mijn ziel. Tot die tijd was ik een super rationeel, super intellectueel persoon die nergens in geloofd en super kritisch was. Als ik ergens in geloofde dan was het wetenschap en intellectueel feitjes. Dus je zou denken dat ik dat toen heel erg raar vond… maar het voelde heel natuurlijk. Heel ‘echt’. Alsof het er altijd al geweest was maar ik gewoon blind was geweest.

Mijn ziel vertelde dat ik inderdaad aan het doodgaan was. En dat ik mocht kiezen. Gaan of blijven.

Het was de meest liefdevolle stem die ik ooit gehoord en gevoeld had. Op dat punt in mijn leven was dat niet zo gek of zei dat nog niet zo veel… maar nu nog steeds is het een alles accepterende, onvoorwaardelijke liefde die moeilijk te beschrijven is.

Ik overwoog om te gaan. Ik was zó moe. Eerst maar eens 25 jaar slapen en bijkomen dacht ik… Het voelde zo fijn om mezelf gewoon weg te laten glijden.

Doodgaan is helemaal niet eng, op het moment zelf. Het is de aller fijnste en meest bevrijdende ervaring die je kunt hebben als mens. Zo voelde het voor mij in ieder geval. 

We gaan het anders doen

Maar, zei mijn ziel, als je blijft, dan gaan we het vanaf nu wel anders doen.

Ik voelde een golf van energie door mijn lichaam en opeens, voor het eerst in mijn leven eigenlijk, een enorme zin om te leven. And so I did. Ik ging terug naar school, haalde middelbare school diploma’s en kon toen verhuizen naar Groningen om aan de universiteit te studeren.

Ik kon nooit echt voelen in mijn lichaam. Trauma doet dat. Je schiet als het ware een beetje uit je lichaam, dissocieert noemen ze dat, uit zelfbescherming. En als het lang en heftig genoeg is kun je zo een meter uit je lichaam leven en helemaal niet voelen IN je lichaam. Ik dacht wel dat ik emoties had, maar die bleken mentaal te zijn en geen echt gevoel.

Eenmaal veilig in Groningen begon ik wel te voelen. Dat was freaky, raar en super beangstigend want het bleek dat ik super gevoelig was. En ik had helemaal niks geleerd over gevoelens of om daar mee om te gaan en alles kwam ongefilterd in een keer binnen. Fluffy wolkje deluxe zeg maar 🙂

Ik weet nog de allereerste keer dat in iets voelde in mijn lichaam. Het waren zenuwen. Ik vertelde het enthousiast aan degene die naast mij zat in de auto – die mij gerust stelde dat het wel goed kwam. Maar ik vond de zenuwen helemaal niet erg ik was gewoon helemaal onder de indruk dat er een gevoel zat in mijn lichaam wat ik kon voelen.

Dat enthousiasme nam wel flink af na een tijdje… Toen ik steeds meer en meer ging voelen. En toen nog geen flauw idee had wat er aan de hand was en of het alleen maar erger zou blijven worden of dat het ook ooit nog een keer zou stoppen of weer makkelijker zou worden 🙂

Ondertussen had ik nog steeds mijn super intellectuele aspectjes, die me regelmatig gek verklaarden, maar wist ik nu diep van binnen ook dat er meer was. Aan de ene kant leefde ik als student, in de kroeg, super gezellig en bijkomen van de eerste 20 jaar van mijn leven. En aan de andere kant zocht ik naar wat dit ‘meer’ dan was. 

Somewhere in-between

Het hele verhaal in het midden sla ik even over want anders wordt het veel te lang. Maar misschien herken je dat gevoel… zo’n waarheid in jezelf die je niet weg kunt drukken. Dat er meer is… 

Ik kwam een heleboel spirituele bullshit tegen… new age dingen… lekker zweverig.. ik heb er heeeerlijk in gespeeld. Leuke afleidingen wel…

Als rasechte perfectionist ging ik ‘spritualiteit’ perfect doen hahaha… Met heel veel oordelen over mensen die anders leefden.

Vooral ook met heel veel goed en fout oordelen. Biologisch is goed. Niet biologisch is fout. Ik ben beter want ik mediteer. Ik ben beter want ik heb geen TV in huis. Ik geniet van het moment en anderen racen voorbij (dus ik ben beter)…

Als je gaat kijken naar de overtuigingen eronder.. naar de boodschap.. dan is het eigenlijk gewoon een nieuw mentaal geloofssysteem. Gewoon aspectjes die een andere identiteit aannemen die eigenlijk net zo beperkt is, alleen met andere regeltjes van goed en fout. Dualiteit.

Maar dan niet “god zegt dit en ik doe dat dus ik ben goed”.. maar “het universum’ / die ene engel / dat boek zegt dit, en ik doe dat, dus ik ben goed.”  

Veel ongeaardheid en zweverigheid. Been there, done it all 🙂
Een prachtige speeltuin voor een tijdje.  

Groeien uit dualiteit

Voor mezelf ben ik gaan ervaren dat goed en fout een menselijk concept is. Het hoort bij de matrix waar we in leven. Goed/fout, wit/zwart, bewust/onbewust.

Voor de ziel is alles een ervaring. Door mij, deze mens die Leony heet, kan mijn ziel ervaringen opdoen in een lichaam. En die perceptie is een beetje anders dan mijn menselijke zelf het soms ervaren heeft: “Wow, weet je nog die keer dat je zo depressief was dat je hele leven zwart leek en je totaal vergeten was wie je bent en dat ik er ook ben! Hoe cool was dat!”

Hoe dit allemaal samenkomt met mijn belangrijkste reden om te stoppen met Free Happy Children

De nieuwe kinderen, en later ook die nieuwe ouders helpen was een soort ‘cause’ voor mij. Een gevecht voor het goede. Niet echt een gevecht.. (hierom schreef ik eerst alleen in het engels… wij hebben minder woordjes in onze taal…)… een doel.. een zaak.. een reden…

En hoewel je zou kunnen zeggen dat het een nobel iets is om je voor in te spannen. Voelde ik steeds meer dat het niet meer mijn ‘fight’ is. Dat het allemaal dezelfde energie is, alleen in andere vormpjes waar wij goed/fout labels opplakken. Maar dezelfde energie.

“Strijden voor het goede, is nog steeds strijden’

Het maakt misschien niet echt sense, en das ok.

Als ik dit werk zou blijven doen dan hou ik mezelf in dualiteit waar ik uit aan het groeien ben. Dan kan ik zelf niet verder.

Dat is niet beter of goed, dat is mijn fase, op mijn pad, op dit moment.

Ik heb ontzettend veel geleerd en ben veel gegroeid in mijn Free Happy Children werk. Voor een fase was het ‘perfect’ en voor mijn nieuwe fase zit het in de weg.

Jouw reis?

Er zijn verschillende fases en ze zijn allemaal leuk.

Achteraf vooral dan…

Mochten je dit lezen en elementen herkennen uit je eigen leven dan ben jij misschien ook aan het wakker worden.

Het hoeft niet zo extreem en heftig te zijn bij jou 🙂
Ik ben gewoon echt heel erg hardleers en eigenwijs. Doorgaans moest ik iets vaker en harder tegen muren aanlopen of op bodems van putten terecht komen en vooral alles eerst zelf ervaren, voordat ik open kon staan voor andere waarheden 🙂

Of misschien zit je er nu middenin: als je voelt dat er meer is, als je onverklaarbaar verdrietig bent, als oude dingen in je leven opeens niet meer lijken te werken, als (oude) vrienden opeens uit je leven verdwijnen, als alles in je leven in de soep lijkt te lopen, als je relatie voorbij is… I see you.

Je bent niet gek.

Het is super shitty.

It’s gonna get way worse….

en dan wordt het beter dan je je ooit had kunnen voorstellen. Wat je eigenlijk kwijt raakt is je oude identiteit. Alles wat je niet bent. Alle plaatjes die je probeert te zijn, alle illusies die je hebt.

Ik weet dat er een aantal van jullie op mijn email lijst staan die door jullie eigen wakker wordt proces heen gaan. Dat is een van de andere redenen dat ik dit nog wilde schrijven.

Ook al heb je dat misschien nog niet bewust door en vraag je je alleen nog maar af waarom relaties opeens over zijn, je leven zo lijkt te veranderen of zo veel dingen tegelijk ‘mis’ lijken te gaan.

En een aantal die misschien geen idee hebben waarover ik het heb en das ook ok 🙂

Ik weet dat als je het even nodig had om dit te lezen, dat je hier nog bent en dit leest.

Het zijn van die dingen die je diep van binnen voelt. Ook al denkt je hoofd wat anders. Ergens in je weet je dat het over jou gaat.

Het is zoveel makkelijker als je weet dat je niet gek bent en dat je niet alleen bent 🙂 Dus je bent niet gek. En niet alleen. 

Er zijn fases van afscheid en rouw. Soms weet je niet eens echt waarom. Er zijn fases van leegte, niet weten wat je moet met je leven.. Ze noemen het ook wel eens ‘the dark night of the soul’

Als ik allemaal geweten had waar het heen ging en hoe het zou aflopen, dat het niet iets is wat ik fout of goed kon doen en alleen maar hoefde te ervaren – dan had ik me een stuk minder zorgen gemaakt.

Maar in alle eerlijkheid hebben mensen dat heus wel tegen mij gezegd in die fases, alleen ‘miss perfectionist’ kon dat toen nog niet echt horen 🙂

Er zijn fases waar je juist jouw stem en jouw waarheid vindt. Dat het meer je tijd is om open te gaan en juist naar buiten in plaats van naar binnen. Dat je diep van binnen voelt dat je iets moois te delen hebt met de wereld.

Ik heb ook veel moeders voorbij zien komen in die fase. Van wie ik bijvoorbeeld de boeken wel zou willen lezen… tegen de tijd dat je die durft te schrijven.

Mocht jij dat zijn: Als je wacht tot je perfect bent, of op het perfecte moment of tot het niet meer eng is…. ik zou willen zeggen dat dat moment nooit komt 😉 Dus als het kriebelt en dit met jou resoneert: het moment is nu 🙂 En het mag met kleine stapjes op je eigen manier.

Lekker simpel en anoniem

Voor mij is het in ieder geval tijd om verder te gaan. Nieuwe ervaringen.

Het is met een dubbel gevoel. Een fase van afscheid ook. Zo veel lieve mailtjes kreeg ik de laatste weken. Zo veel verzoekjes ook of ik bijvoorbeeld mijn artikelen niet online wilde laten staan… of de cursussen beschikbaar wilde houden zodat later nog nieuwe mensen zich aan kunnen melden.

Maar ik hou van ‘clean breaks’, heldere energie zonder lijntjes. Destructie hoort bij creatie. Echt klaar is echt klaar.

Ondertussen is al een grote groep mama’s (en 2 papa’s :)) die nog meedoen met de laatste ronde voor de cursussen. Super leuk vind ik dat. En voor cursisten ben ik er ook nog een tijdje. Om alles goed af te ronden en over te dragen en te zorgen dat iedereen – als het even kan zonder stress of haast – het cursus materiaal kan downloaden en voor altijd bewaren.

Qua werk ga ik weer marketing doen. Niet Soul Inspired Business, niets teachen. Gewoon freelance, korte projecten voor ander mensen en bedrijven. Lekker anoniem.

Beetje spelen met creativiteit. Helemaal niks bijzonders 🙂

Met veel ruimte om tijd door te brengen met mezelf.

Bedankt dat je een onderdeel was van mijn reis
Ik wens je veel fantastische ervaringen

Op je eigen manier, op jouw pad 🙂

Liefs,
Leony

Mijn eerste ebook wat ik noemde: 8 Things your intuitive child wants you to know

Mijn Nederlandse ebook: Kinderen opvoeden zonder schreeuwen & straffen – 35 tips
*De Facebook groep van Free Happy Children die genoemd wordt bij de inleiding heb ik al opgeruimd

Je kunt ze online lezen of: rechter muisknop -> ‘save links as’ -> en dan rechtstreeks opslaan op je computer / laptop.


Cursus Telepathisch Communiceren met Je Kind. Je kunt je t/m zondag nog aanmelden voor de laatste ronde. Met 60% korting. Klik op de afbeelding om meer te lezen.

Cursus Balans in Jezelf – Balans in Je Kind. Je kunt je t/m zondag nog aanmelden voor de laatste ronde. Met 67% korting. Klik op de afbeelding om meer te lezen.

DELEN IS LIEF!

Leony Vandebelt

Leony is een internationale coach, teacher en auteur op het gebied van intuïtief opvoeden. Ze werkt met sensitieve ouders en ouders van sensitieve kinderen die op zoek zijn naar nieuwe inzichten en effectieve tools om kinderen bewust en positief op te voeden.