“Wij kinderen laten onze moeder tegen haar grenzen aanlopen, zodat zij leert om beter voor zichzelf op te komen…” – Leony Vandebelt

“Wij kinderen laten onze moeder tegen haar grenzen aanlopen, zodat zij leert om beter voor zichzelf op te komen…”

Deze tekst vond ik vorige week op een plaatje op Facebook. Het is één van de dingen die ik het vaakst hoor van kinderen wanneer ik telepathisch met ze communiceer. Het is zo waar, en ik vond het zo leuk om het eens ergens anders tegen te komen, dat ik het met meer mensen wilde delen.

Afbeelding door Tea Wiekema van YourInnerSelf

Afbeelding door Tea Wiekema van YourInnerSelf

Veel sensitieve ouders hebben moeite om grenzen aan te geven. Om te voelen waar grenzen precies zijn, om ze helder te communiceren, om liefdevol en rustig – maar toch duidelijk en consequent te zijn, voelen zich schuldig als ze een grens aangeven of hebben moeite met conflicten of boosheid en laten daarom over hun grenzen gaan…

En als zo’n ouder dan een sessie boekt bij mij en ik vervolgens met het kind contact maak, verteld hij/zij liefdevol en lachend iets als: “Oh maar ik help mama gewoon voor zichzelf opkomen.” of “ik hoop dat mama nou eindelijk eens een keer ‘nee’ tegen me gaat zeggen”

Onze kinderen weten wie we zijn en wat we voelen

Maar tegelijkertijd hebben ze ook bewustzijn als ziel of hogerzelf. Kinderen voelen onze energie. Ze weten wie we zijn. Als kind, tijdens de zwangerschap, en zelfs daarvoor al. Lang voordat kinderen praten en voor ze kunnen zien, voelen ze al wat wij voelen en kennen ze ons misschien wel beter dan wij onszelf.

Ze spiegelen met hun gedrag, wat ze voelen in onze energie. Elk kind is anders met unieke eigenschappen en interesses en elke kind reageert net weer een beetje anders. Maar tot een jaar of 6 – 7, kun je in heel veel gedrag van kinderen wel een linkje vinden met één van de ouders.

Wat onze kinderen voelen – spiegelen ze naar ons terug

Kinderen spiegelen op verschillende manieren. Ze reageren soms direct op onze energie in het moment. Is het je wel eens opgevallen dat vaak juist net op die momenten dat je echt haast hebt of even snel wilt, je kind opeens dwars wordt en niet mee wil werken? Ze voelen dan onze stress en reageren daarop met weerstand.

Kinderen spiegelen ook onze eigenschappen en meer verborgen stukjes. Angst kunnen kinderen makkelijk overnemen. Mijn zoontje heeft bijvoorbeeld veel langer dan de gebruikelijke ontwikkelingsfase, moeite gehad met afscheid nemen. En ik heb altijd erg last gehad van verlatingsangst en moeite met loslaten.

Schuldgevoel, is één van de dingen die kinderen het sterkst kunnen spiegelen. Als je je schuldig voelt over een grens of behoefte bij jezelf, over je kind bij de oppas achterlaten, over ‘nee’ zeggen – is de kans groot dat je kind er met veel weerstand op reageert. Of net zo lang op je knopjes blijft drukken tot je wel met overtuiging en liefde voor jezelf op leert te komen.

canstockphoto20973233
Maar ik zie bijvoorbeeld ook kinderen die heel afwijzend doen tegen een ouder – terwijl het eigenlijk de ouder is die heel hard voor zichzelf is; Een kind wat enorm luidruchtig is – omdat een ouder zich nooit gezien voelde en daardoor zelf ‘energetisch schreeuwt’ om gezien te worden; Kinderen die hun eigen emoties afwijzen en verstoppen – omdat een ouder zichzelf niet toestaat om zijn of haar eigen gevoelens te voelen; Een moeder die zich afvraagt waarom haar dochtertje zo bazig doet tegen haar zoontje, en niet doorheeft dat zij zelf ook heel erg controlerend naar anderen is…

Spiegelen gebeurd op veel verschillende manieren en hangt altijd ook samen met hoe het kind zelf is. Dat maakt het voor mij super boeiend om naar te kijken.

Met hun spiegel-gedrag wijzen onze kinderen ons op stukjes waarin wij nog ruimte hebben om te groeien, op de dingen die wij afwijzen in onszelf en liever niet willen zien.

Hoe meer jij jezelf accepteert en oké bent met jezelf, hoe makkelijker de omgang met je kind

Je hoeft je niet schuldig te voelen over de stukjes die je kind spiegelt. Toen ik dit voor het eerst ontdekte werd ik er behoorlijk perfectionistisch van. Ik was en ben namelijk niet perfect, en ik was bang dat ik allerlei vervelende trekjes en eigenschappen aan mijn kind zou overdragen.

Maar na een tijdje overtuigde mijn zoontje mij dat dat niet het punt was. Onze kinderen kiezen ons om wie we zijn: de mooie dingen en de minder mooie dingen. Ze houden van ons en accepteren ons zoals we zijn, en ze begrijpen waarom we doen wat we doen. Ze zijn hier voor alle ervaringen, en niet alleen de mooie. Of zoals mijn zoontje dan zegt: “Als ik een ‘perfect’ leven had gewild, dan was ik wel ‘thuis’ gebleven.”

We're all just walking each other home

We’re all just walking each other home

Natuurlijk kun je het makkelijker en leuker maken voor jezelf, door te leren en te groeien, maar perfect bestaat niet. En het mooie van mens zijn is niet het streven naar perfectie, maar het zien dat we met al onze imperfecties, licht en donker, yin en yang, al perfect zijn.

Hoe meer we onze schaduwkant of minder mooie stukjes kunnen accepteren, hoe minder invloed ze over ons blijven hebben. Juist het afwijzen van een gevoel, ervaring of eigenschap is wat er voor zorgt dat het in je onderbewuste aanwezig blijft. En de kans is groot dat je kind het liefdevol naar je terug blijft spiegelen.

Zo helpen onze kinderen ons om steeds weer naar onszelf te kijken. Zodat we kunnen leren om ook goed voor onszelf te zorgen en voor onszelf op te komen. Te voelen dat we dat waard zijn. En zodat ook wij, onszelf volledig kunnen accepteren zoals we zijn.

DELEN IS LIEF!

Leony Vandebelt

Leony is een internationale coach, teacher en auteur op het gebied van intuïtief opvoeden. Ze werkt met sensitieve ouders en ouders van sensitieve kinderen die op zoek zijn naar nieuwe inzichten en effectieve tools om kinderen bewust en positief op te voeden.